Verlevendigers


 
De structuur van water hangt af van de trilling van de watermoleculen. Alle moleculen en elementen op deze aarde trillen. Hoe hoger de temperatuur, hoe harder ze trillen. Deze trillingen worden overgedragen op nabijgelegen moleculen. Daardoor kunt u iets opwarmen en afkoelen.

De temperatuur van een molecuul hangt samen met de amplitude (= grootste uitwijking) van de trillingen. Maar daarnaast heeft een trilling ook een frequentie ofwel trillingskarakteristiek. Dit is de snelheid waarmee het molecuul heen en weer beweegt. De frequentie hangt samen met de massa van het molecuul en de krachten die erop werken. De meest stabiele frequentie noemen we de eigenfrequentie.

Watermoleculen trekken elkaar aan via zogenaamde waterstofbruggen. Dit is een soort magnetische kracht die de moleculen in bepaalde richtingen met elkaar verbindt. De lengte, en daarmee de kracht, van waterstofbruggen is variabel. Daardoor kunnen watermoleculen andere frequenties opnemen dan de eigenfrequentie. Dit vindt onder meer plaats door contact met opgeloste stoffen. Als een stof oplost in water, of er anderszins mee in contact komt, nemen de watermoleculen de frequentie van die stof in hun eigen trillingspatroon op en past de gemiddelde lengte van de waterstofbruggen zich aan. Hierdoor ontstaat ook een andere structuur in het water, omdat de waterstofbruggen zich anders gaan uitrichten. Op dit principe is de homeopathie gebaseerd. Cellen kunnen deze structuur via hun celwand “"lezen" en zonodig maatregelen nemen.

Dit is een prachtig systeem, maar als de stof weg is, verdwijnt niet z'n trilling. Het water is als een schoolbord waar iedereen in de klas z'n naam op heeft gezet, maar dat niet gewist wordt als er een nieuwe klas komt. Na een paar klassen kan niemand er meer uit opmaken wie er in het lokaal zit. En wanneer er veel stoffen in het water opgelost zijn of opgelost zijn geweest, is de eigenfrequentie praktisch verdwenen, inclusief de erbij behorende structuur.